Manuel Rivas – författare

It is the summer of 1936, the early months of the agonising civil war that engulfs Spain and shakes the rest of the world. In a prison in the pilgrim city of Santiago de Compostela, an artist sketches the famous porch of the cathedral, the Portico da Gloria. He uses a carpenter's pencil. But instead of reproducing the sculptured faces of the prophets and elders, he draws the faces of his fellow Republican prisoners. Many years later in post-Franco Spain, a survivor of that period, Doctor Daniel da Barca, returns from exile to his native Galicia, and the threads of past memories begin to be woven together. This poetic and moving novel conveys the horror and savagery of the tragedy that divided Spain, and the experiences of the men and women who lived through it. Yet in the process, it also relates one of the most beautiful love stories imaginable.

Manuel is growing up in Franco's Spain. He adores his elder sister, María, and they are watched over by their mother, who enjoys reciting poetry, and their father, a construction worker with vertigo. Beyond the walls of the house, he encounters chatty hairdressers and priests, wolf hunters and monstrous carnival effigies.The community is still haunted by the civil war, yet Manuel's world is changing. Coca-Cola opens a factory nearby and news arrives of men landing on the moon. This is a story about family, memory and the experiences that make us who we are.

On 19 August 1936 Hercules the boxer stands on the quayside at Coruña and watches Fascist soldiers piling up books and setting them alight. With this moment a young carefree group of friends are transformed into a broken generation. Out of this incident during the early months of Spain's tragic civil war, Manuel Rivas weaves a colourful tapestry of stories and unforgettable characters to create a panorama of twentieth-century Spanish history. For it is not only the lives of Hercules the boxer and his friends that are tainted by the unending conflict, but also those of a young washerwoman who sees souls in the clouded river water and the stammering son of a judge who uncovers his father's hidden library.As the singed pages fly away on the breeze, their stories live on in the minds of their readers.

A glorious cast of animals and birds, as well as humans, relate the magical stories that form the plot of Manuel Rivas's extraordinary novel. An old lady, Misia, tells how the 300 ravens of Xallas are the warrior-poets of the last King of Galicia. A priest, Don Xil, explains to a peasant girl, Rosa, that the beautifully carved women in the local church are not saints, but represent the seven deadly sins. A mouse, Matac-ns, a poacher in his previous life, is chased by a cat, the bagpiper and anarchist, Arturo of Lousame. A bat, Gaspar, relates his own death to a lizard. In a nearby cellar, half the parish are found to have transmigrated into spiders, snails, toads-Manuel Rivas's story emerges like spirals of smoke, in a series of memorably poetic images. His characters have their roots deep in the traditions, legends and history of his beloved Galicia. Few contemporary storytellers share his power of vision and sense of cultural identity, or can narrate their tales with such tenderness and humour.

Manuel Rivas delivers a literary masterpiece about three young friends growing up in a community which is bound by a conspiracy of silenceFins and Brinco are best friends, and they both adore the wild and beautiful Leda. The three young friends spend their days exploring the dunes and picking through the treasures that the sea washes on to the shores of Galicia. One day, as they are playing in the abandoned school on the edge of the village, they come across treasure of another kind: a huge cache of whisky hidden under a sheet. But before they can exploit their discovery a shot rings out, and a man wearing an impeccable white suit and panama hat enters the room. That day they learn the most important lesson of all, that the mouth is for keeping quiet.

It is the summer of 1936, the early months of the agonising civil war that engulfs Spain and shakes the rest of the world. In a prison in the pilgrim city of Santiago de Compostela, an artist sketches the famous porch of the cathedral, the Portico da Gloria. He uses a carpenter's pencil. But instead of reproducing the sculptured faces of the prophets and elders, he draws the faces of his fellow Republican prisoners. Many years later in post-Franco Spain, a survivor of that period, Doctor Daniel da Barca, returns from exile to his native Galicia, and the threads of past memories begin to be woven together. This poetic and moving novel conveys the horror and savagery of the tragedy that divided Spain, and the experiences of the men and women who lived through it. Yet in the process, it also relates one of the most beautiful love stories imaginable.

Manuel is growing up in Franco's Spain. He adores his elder sister, María, and they are watched over by their mother, who enjoys reciting poetry, and their father, a construction worker with vertigo. Beyond the walls of the house, he encounters chatty hairdressers and priests, wolf hunters and monstrous carnival effigies.The community is still haunted by the civil war, yet Manuel's world is changing. Coca-Cola opens a factory nearby and news arrives of men landing on the moon. This is a story about family, memory and the experiences that make us who we are.

Many readers outside Spain do not know that the acclaimed novelist, Manuel Rivas, is a significant poet in his homeland, writing in his native Galician. This volume redresses the balance, offering a bilingual edition of his 2009 collection A desaparicion da neve, which, in an unusal move, was published in four national languages under one set of covers-Galician, Castilian, Catalan and Basque.

For Manuel Rivas, words are the most sensitive of creatures. In the same way that frogs or glow-worms are the first to manifest signs of pollution in the natural environment, words suffer as a result of corruption in the socio-political sphere. In his work as journalist, writer of fiction, poetry or essays, he is consistent in his role as custodian of all sensitive creatures; his writings document historical damage and alert us to potential future harm to our natural, linguistic and political eco-systems."Rivas is, without doubt, the most important figure (and the best known) in contemporary Galician literature [...]. His fictions bear the tone of an oral tale."-Alberto Manguel"Manuel Rivas is an important storyteller because he is sensitive and has an incredible ear, which, in his fiction, is allied to great integrity."-John Berger"Rivas is an indisputable classic" -The Scotsman"An author who knows how to introduce poetry, not only in his phrasing, but also in his way of seeing the world." - Raphaelle Rerolle, Le Monde

«Aurora achegouse e abrazoume. Detrás dela había un grupo de mulleres. Presentoumas: ''''Son a miña cuadrilla de cigarreiras. Traballamos xuntas na fábrica. Ti farás que soñemos mentres traballamos.'''' Agora ese ía ser o meu oficio. O de nena lectora.» Entre finais do século XIX e comezos do XX a cidade da Coruña foi faro do pensamento libertario en Galicia. Os ateneos e as bibliotecas de barrio eran a porta de acceso á cultura das clases populares, a solidariedade obreira floreceu. Nas fábricas de tabacos e de mistos as traballadoras organizáronse para mellorar as súas condicións de vida. A lectura dentro das fábricas é o símbolo poderoso deste movemento de esperanza que se viu truncado a partir de 1936. «A nena lectora» é o segundo título da colección Pequena Memoria, para recuperar as voces silenciadas da historia.

Na casa do avó do pequeno Simón, un día de festa apareceu dacabalo dunha avestruz o Chancho Colorao, un home robusto, moi fachendoso, vestido de traxe e botas de montar. Mais, cando Simón deulle por sorpresa unha puñada ao sombreiro do xigantón, o sombreiro non foi caer no chan, deu unha reviravolta no ar con moito xeito, saíu voando e botouse a cantar: "liroliro, liroliro". "É o sombreiro Chichiriteiro", berrou con alegría o avó de Simón. Mentres todos ficaban apampados, Simón foise correndo detrás de sombreiro tan especial, a correr, a correr por leiras, prados, soutos e camiños. Así arrinca O sombreiro Chichiriteiro, o primeiro conto de Manuel Rivas para lectores miúdos, ilustrado poal xenial Patricia Castelao. Unha historia de amizade dun sombreiro moi especial, o Chichiriteiro, e dun neno valente chamado Simón, que viaxarán xuntos ao corazón do mundo.

Unha cuadrilla de cazadores, urbanos e con relacións de amizade e negocios, participa nunha batida na que o obxectivo é «O Solitario», un lendario porco bravo, considerado moi perigoso, a quen se lle atribúe unha morte e ataques a participantes noutras cazarías. No escenario agreste da batida, dúas mulleres sendeiristas afrontan unha situación de risco e os cazadores acoden na súa axuda. Despois, o que comeza sendo unha conversa informativa e amábel irá derivando nunha tensa discusión, sobre a caza e outros asuntos da vida, até chegar a un punto de violencia verbal. As mulleres, nai e filla, abraiadas pola situación, deciden fuxir. Dombodán, o máis novo da cuadrilla e o único que é natural de Tras do Ceo, o territorio onde transcorre a historia, vai narrando os feitos que se suceden nunha xornada trepidante. E faino cunha ollada propia, que perturba e engaiola a un tempo, levándonos da comedia ao inferno. A nova obra de Manuel Rivas é unha novela negra radical, salvaxe, sen edulcorantes, e que forma parte dun proxecto literario que ten por fondo a caza do home polo home e a depredación social e natural.

A principios del siglo XX, la ciudad de A Coruña fue un faro del pensamiento libertario en Galicia. Ateneos y bibliotecas de barrio fueron la puerta de entrada a la cultura de las clases populares, allí floreció la solidaridad obrera y muchas personas que no habían podido ir a la escuela aprendieron a leer. En ese momento, las trabajadoras de las fábricas de tabaco y de cerillas lucharon para mejorar sus condiciones de vida, tanto en la calles como en los talleres. El poderoso símbolo de este movimiento de lucha y esperanza lo ilustran las lectoras que, durante la jornada laboral, leían libros en voz alta a sus compañeras.Esta es la historia de Nonó, la niña lectora. Su padre recoge trapos y otros cachivaches en los vertederos de A Coruña, a principios del siglo XX. Su madre trabaja elaborando cerillas y está enferma debido a las condiciones insalubres de la fábrica. Gracias al valor y a la imaginación de sus padres, Nonó consigue asistir a la escuela y aprende a leer. A partir de ese momento descubre que puede ayudar a las compañeras de su madre, explicándoles historias mientras trabajan, dándoles esperanza y abriéndoles la puerta de la cultura.

ARTE Y DEMOCRACIA nace como resultado de la decisión de los artistas, que en enero de 2022 formaban parte del Consejo de Administración de VEGAP, de convocar un encuentro público para tratar el papel que hoy en día juega el hecho artístico en las sociedades abiertas. La base de este encuentro era tratar dos ideas fundamentales: por una parte, la defensa de la actividad artística en las sociedades democráticas; y, por otra, la defensa de los derechos de autor de los creadores visuales ante las rá- pidas y agresivas transformaciones socio-económicas de la actual sociedad digitalizada y globalizada.El Derecho de autor, producto de la Revolución francesa y de la Ilustración, está inserto en el corazón mismo de la DEMOCRACIA moderna y bajo las amenazas de las transformaciones de la actual sociedad tecnológica. La responsabilidad pública sobre el Patrimonio afecta también al reconocimiento de los artistas como generadores de PATRIMONIO CONTEMPORÁNEO. Una sociedad democrática es una creación social de aportaciones libres que encuentra en los autores su expresión más activa. El ARTE es un hecho social, tiene una dimensión colectiva que materializa los emblemas de las metamorfosis y cambios de época.

El zorro Pindo es un solitario, pero se sabe los cotilleos de todos los animales y las personas. Y tiene un poder muy especial: puede hipnotizar a cualquiera con sus "e;ojos de linterna"e;. Consiguio ese poder viendo como el sol, al atardecer, reflejaba sus ultimos rayos al fundirse con el mar. Pero la maestra Rosa, harta de que Pindo le robe sus gallinas y se burle de su perro guardian, va a demostrar al zorro que ella tambien tiene una magia muy poderosa.

Bala Perdida e o derradeiro pirata do Atlantico Norte, un capitan escrupuloso que anda acompanado dun corvo e dun grupo de bravos marineiros. Para resolver unha misteriosa abordaxe na maxica Costa da Morte, Bala Perdida busca a axuda dunha moza xornalista que so da noticias bonitas.

Con «Os comedores de patacas» Xerais reedita un dos libros máis emotivos e lidos de Manuel Rivas. O protagonista da novela é Sam, un adolescente enganchado na droga que habita nos lindes da delincuencia. A vida de Sam, retratada desde o profundo lirismo e a poesía íntima que emana da narrativa de Rivas, móvese a cabalo entre dous espazos, entre dúas culturas, a urbana e a rural, que se xuntan no sincretismo que preside o cotián deste adolescente galego. O paro, o walkman, o teléfono, o rap, os colegas, o contacto co sexo, o ruído dos tractores, o poder da amizade, as ensoñacións do protagonista, un accidente de coche, a incomunicación, ese Algo que Sam se mete, o reencontro coa aldea, a avoa... constitúen os referentes vitais dun protagonista rebelde e entrañable, que camiña pola vida empuxado polo optimismo. O Manuel Rivas de «Os comedores de patacas» é un escritor limpo, que tece a súa narrativa desde a sinxeleza, o humor e unha inesgotable capacidade para contar con axilidade, con ritmo e con precisión.

Vivimos un tempo de retroceso, de aumento das desigualdades, de subtracción das liberdades; un réxime mundial de pensamento groseiro, de rearmamento bélico e abaratamento humano, de desfeita ecolóxica, da fin do mito da «globalización feliz». Vivimos nun Estado de Vergoña. Este libro está escrito contra Todo Isto. Todo Isto é descivilización. Todo Isto é produción de medo para achicar a liberdade. E a produción de odio contra o diferente. Todo Isto é subtracción do benestar e dos dereitos democráticos. Todo Isto é a multiplicación de muros e fendas de desigualdades. Todo Isto é o machismo como sistema. Todo Isto é a guerra contra a natureza. Todo Isto é domesticación intelectual. Todo Isto é corrupción sistémica, paraísos fiscais, unha mestura de economía gris e criminal. Todo Isto é desmemoria, ou peor aínda, contramemoria. Este é un libro que non invita á fuxida, senón a correr cos brazos abertos cara ao mundo, cando o sentimento de vergoña abre paso a unha saudade rebelde, a unha loita para arrincar a esperanza dos brazos do conformismo. Este é un libro do sentir e do pensar, unha literatura na beira, que quere pór a liberdade no corpo da linguaxe.

Este novo libro de Manuel Rivas contén tres historias que, ao xeito da serie negracriminal, retratan un tempo histórico onde se acrecenta o poder das mafias, da cobiza, do diñeiro sucio e da corrupción. Mais tamén son historias que nos mostran a condición humana situada no límite, relatadas desde a maxia literaria dunha escrita impactante, poderosa e directa. En «O medo dos ourizos», dous mozos mariñeiros, que subsisten en precario, atopan no mar un tesouro, fardos procedentes do narcotráfico, que pode facelos ricos ou custarlles a vida. En «Vivir sen permiso», Nemo Bandeira, un poderoso magnate que levantou o seu imperio por medios ilícitos, consegue borrar as pegadas do seu pasado criminal, mais vaise atopar cun inimigo íntimo, inesperado e invencíbel. En «Sagrado mar», un mozo presidiario, apaixonado pola lectura, ten que enfrontarse non só co sistema carcerario, senón tamén co dilema da obediencia ou desobediencia ante o dominio que exerce un capo no interior da cadea. «Vivir sen permiso e outras historias de Oeste» é un libro fascinante, de literatura na beira, na marxe do risco, que o autor define como literatura vagabunda ou estremeira. Alí onde a cuestión final non é tanto ter ou non ter poder senón ter ou non ter liberdade.

A d''A boca da terra é unha poesía de natureza insurxente. Porque aquí a natureza fala, murmura, berra ou xura con ironía no eco das campás. Tamén se agocha nas ruínas e aluca, sentinela, o pasar dos camiños. Lembra e soña: corren por estes eidos cabalos de cores insubmisas, a liña do horizonte está á espreita dun temporal de bolboretas. Esa natureza insurxente abrangue as persoas humanas e non humanas, e mesmo as máquinas: a báscula de Ohio que pesa cousas e emocións, o rancor dos tractores nas granxas abandonadas... E abrangue a linguaxe, as palabras que, como velairiñas arredor da lámpada, loitan contra a extinción, desvelan un misterio e crean outro, como corpos que se agochan en almas.

O Chispas e musico. A el gustarialle ser un artista cosmico, pero aos ollos da xente non e mais ca un simple comico. Ate que o poder da Fonte da Fala lles imprime forza as suas cancions e se converte nunha estrela de rock. Unha noite, cando regresa dunha actuacion na sua moto, uns seres extraordinarios cegano cunha potente luz e esperta en Mutandi, un planeta gobernado polos cracks, que fabrican a realidade e se rexen por modas. E agora a moda e o Chispas. Un musico cosmico.

«Zona a Defender» foi unha denominación que se popularizou coa loita ecolóxica en Francia. O planeta debería ser por enteiro unha Zona a Defender. Expresada co activismo da escrita poética, o pensamento crítico e un humor desacougado, esa chamada de alerta percorre todo este libro. En «Zona a Defender. A esperanza indócil», Manuel Rivas, despois da denuncia que foi o libro «Contra Todo Isto», escribe ás ceibas, con coraxe, sobre o que denomina a era Mayday, de perigo grave e inminente, para ir explorando aquilo que defende: unha internacional das conciencias, unha república de iguais, un novo contrato da sociedade coa natureza, unha austeridade fértil cunha nova abundancia creativa, un feminismo que emancipe a mulleres e homes, descolonizar a imaxinación e sabotar con ironía todo dogmatismo, o acordo secreto entre xeracións, unha soidade solidaria, a arte de caer e pensar o impensábel... E prohibir toda posesión de armas, cunha excepción: a risa.

Todo e silencio narra o irresistibel ascenso social de Mariscal, un capo contrabandista, e das almas que habitan Noitia, o universo que domina ao seu antollo. En Noitia, na costa atlantica, houbo un tempo en que as redes do contrabando, reconvertidas ao narcotrafico, acadaron tanto poder que estiveron moi preto de controlar o poder social e as institucions. Todo e silencio narra tamen a vida dun grupo de amigos, aos que une dende a infancia o andar a crebas, a procura de restos de naufraxios, no escenario sempre sorprendente do mar de Galicia. Ese mar que fala cos signos que deita na beira. Dende moi pronto, o destino da xente nova estara determinado pola sombra odiosa e engaiolante a un tempo do omnipresente Mariscal. Unha novela, Todo e silencio, que relata como os circulos do crime rodean e corrompen, non sempre con exito, o extrano feitizo da condicion humana.

«O lapis do carpinteiro» é unha historia de amor, melancolía e liberdade. Un grande amor en tempo de guerra e posguerra que chega aos nosos días entre Marisa Mallo, unha fermosa moza de Fronteira, filla dunha familia reaccionaria, e o médico republicano Daniel Da Barca, posuídor da beleza tísica e seguidor da teoría da realidade intelixente do doutor Nóvoa Santos. Fronte a eles, a mirada escrutadora dun home que non tiña medo, Herbal, o garda da cadea da Falcona que verá restaurada a súa condición de ser humano por obra e graza de tantas formas de amor como o lapis do carpinteiro lle foi ensinando a debuxar. «O lapis do carpinteiro» é testemuño dunha traxedia curativa, unha metáfora de todas as guerras, unha loita contra o esquecemento que demostra o poder salvífico do amor. Esta excepcional novela ficará no lector gravada coma un engrama, coma o suco dunha cicatriz que rescata o mellor da nosa memoria. A novela galega con máis traducións a outras linguas. 100.000 exemplares vendidos en galego. Un fito e referente ineludible da nosa literatura. Premio da Crítica Española, Premio Arcebispo Xoán de San Clemente, Premio da AELG, Premio Literario 50 aniversario da sección belga de Amnistía Internacional.

Esta obra é unha construción de humor e dor. Unha novela da vida para chorar e rir. Quen son as voces baixas? Son as criaturas, os nenos e nenas, as mulleres que falan soas, os mortos, os animais... É a ironía a que sostén as palabras, a que terma das «voces baixas» para que non se afundan, para que resistan e mesmo procuren unha segunda vida á marxe das relacións de dominio e poder, nun entroido existencial. En As voces baixas o eu anda á procura do nós. É un libro no que se entrelazan a memoria persoal e a colectiva. Dende o primeiro medo, o que lle provocan uns cabezudos que resultan ser figuras dos Reis Católicos, o narrador asiste á descuberta da vida por mor da existencia extraordinaria da xente do común. O barrio de Monte Alto, a aldea urbana de Castro de Elviña, o lugar de Corpo Santo, coa luz do faro de Breogán, a prisión provincial, o cemiterio de Santo Amaro, o poboado céltico, o Monte Xalo onde as nenas pastoras pisan o sol, a escaleira onde os nenos clandestinos escoitan os murmurios da imaxinación... Unha xeografía real para un pobo marabilloso: as «voces baixas» que non queren dominar e que se alimentan de contos.