Tiu ĉi teksto havas tri grandajn kvalitojn ‒ krom tiun, esti entute
teksto de unu el la „ellaborintoj” de la marksismo ‒, pro kiuj ĝi
meritas aperon en nia lingvo.
Unue ĝi estas unu el la lastaj tekstoj ‒ Engelso reviziis kaj komplet-
igis ĝin en la jaro 1891 ‒, en kiuj la aŭtoro esprimis sin pri la rolo de
la ŝtato en la tiam moderna kapitalismo (kiu jam elformis
monopolojn) kaj en la socio dum kaj post la proletara revolucio. Ĝi
estas do aparte interesa por la pozicio de la „klasikuloj” pri tiu
demando, kompare kun la „Manifesto de la Komunista Partio” el la
jaro 1848 (verkita en 1847, do 44 jarojn antaŭ tiu ĉi teksto).

Due ĝi estas verkita, fakte reviziita, provizita per aldonaĵoj, ne por
sciencistoj kaj teoriuloj, sed por esti kiom eble plej facile kompren-
ebla por germanaj laboristoj.
Kaj trie, ĝi estas kvazaŭ mallonga resumo de la tuta laboro de la
duopo Markso kaj Engelso, klarigita en ĝia historia evoluo ekde la
grandaj francaj kaj anglaj utopiaj socialistoj.

Tiu ĉi teksto havas tri grandajn kvalitojn ‒ krom tiun, esti entute
teksto de unu el la „ellaborintoj” de la marksismo ‒, pro kiuj ĝi
meritas aperon en nia lingvo.
Unue ĝi estas unu el la lastaj tekstoj ‒ Engelso reviziis kaj komplet-
igis ĝin en la jaro 1891 ‒, en kiuj la aŭtoro esprimis sin pri la rolo de
la ŝtato en la tiam moderna kapitalismo (kiu jam elformis
monopolojn) kaj en la socio dum kaj post la proletara revolucio. Ĝi
estas do aparte interesa por la pozicio de la „klasikuloj” pri tiu
demando, kompare kun la „Manifesto de la Komunista Partio” el la
jaro 1848 (verkita en 1847, do 44 jarojn antaŭ tiu ĉi teksto).

Due ĝi estas verkita, fakte reviziita, provizita per aldonaĵoj, ne por
sciencistoj kaj teoriuloj, sed por esti kiom eble plej facile kompren-
ebla por germanaj laboristoj.
Kaj trie, ĝi estas kvazaŭ mallonga resumo de la tuta laboro de la
duopo Markso kaj Engelso, klarigita en ĝia historia evoluo ekde la
grandaj francaj kaj anglaj utopiaj socialistoj.

Tiu ĉi teksto havas tri grandajn kvalitojn ‒ krom tiun, esti entute
teksto de unu el la „ellaborintoj” de la marksismo ‒, pro kiuj ĝi
meritas aperon en nia lingvo.
Unue ĝi estas unu el la lastaj tekstoj ‒ Engelso reviziis kaj komplet-
igis ĝin en la jaro 1891 ‒, en kiuj la aŭtoro esprimis sin pri la rolo de
la ŝtato en la tiam moderna kapitalismo (kiu jam elformis
monopolojn) kaj en la socio dum kaj post la proletara revolucio. Ĝi
estas do aparte interesa por la pozicio de la „klasikuloj” pri tiu
demando, kompare kun la „Manifesto de la Komunista Partio” el la
jaro 1848 (verkita en 1847, do 44 jarojn antaŭ tiu ĉi teksto).

Due ĝi estas verkita, fakte reviziita, provizita per aldonaĵoj, ne por
sciencistoj kaj teoriuloj, sed por esti kiom eble plej facile kompren-
ebla por germanaj laboristoj.
Kaj trie, ĝi estas kvazaŭ mallonga resumo de la tuta laboro de la
duopo Markso kaj Engelso, klarigita en ĝia historia evoluo ekde la
grandaj francaj kaj anglaj utopiaj socialistoj.