Een schel alarmsignaal verbrak de stilte in de Fornheim-kliniek. Dr. Anna Drögsler, een jonge arts in opleiding met glanzend bruin haar en helderblauwe ogen, draaide haar hoofd weg van de oplichtende groene monitoren en sprong overeind. Ze was pas een paar weken in de kliniek begonnen en had al gemerkt dat routine hier schaars was. Het team van dr. Bornkamp werkte op volle toeren en elke dag bracht nieuwe uitdagingen met zich mee."Anna, snel, we hebben een noodgeval in de operatiekamer!" riep hoofdarts Dr. Tobias Hartmann, die door de gang snelde. Zijn donkere haar was een beetje warrig en een diepe frons tekende zich af op zijn voorhoofd. Zijn ogen hadden een vastberaden uitdrukking die Anna een gevoel van veiligheid gaf.Terwijl ze haar laboratoriumjas aantrok en haar handen desinfecteerde, klopte haar hart sneller van opwinding. Sinds haar eerste dag in de kliniek had ze diepe bewondering voor Dr. Hartmann ontwikkeld. Zijn bekwaamheid en zijn warme, maar professionele houding hadden direct indruk op haar gemaakt. Maar nu was er geen tijd voor zulke gedachten. Het leven van een patiënt hing aan een zijden draadje.
