Feyyaz Yigit, daha ilk eserinde edebiyat ustalarinin uzun yillar i?inde eristigi bir mahareti kazanmis g?r?n?yor. Donuklugun i?indeki hareketi, sa?maligin i?indeki sagduyuyu, siradanligin insana umut veren mucizesini ve beklenmeyen seyleri aslinda nasil da bekledigimiz bize zahmetsizce sergileyiveriyor. Elinizdeki kitap, paraya ?ok sikisildiginda babaannenin cebe sikistirdigi y?kl? miktardaki har?ligin yarattigi duyguyu hatirlatiyor: sevin? ve daha fazlasina duyulan utanmaz ihtiras- Aziz Kedi Hayatimin t?m?ne "oldugu kadar" ismini verdim. ?yle g??l? bir zirh ki "oldugu kadar". Her zaman ve her seye, gerekli veya gereksiz s?yleyiver gitsin. Kendi kendine durdugun yerde arka arkaya bes bin kere s?yle istersen. Tanidigim ve tanimadigim herkes, biliyorum ki oldugu kadariyla yetiniyor. D?nya ?irkin bir yer olsun istiyorsan, "oldugu kadar" ?irkindir. Birisini ?ok mutlu etmek istersen eger, "oldugu kadar" mutlu edersin onu. Oldugu kadari seni rahatsiz ediyorsa, ona yine oldugu kadar itiraz edebilirsin. "Oldugu kadar", d?nyadaki b?t?n sorulara verilebilecek en g??l? cevaptir. Ama yine de hi?bir zaman "TAM" olarak tatmin edemez kimseyi. ?z? geregi yine "oldugu kadar " tatmin etmek zorundadir. Tam degilse eksiktir, eksik "oldugu kadar" tamdir.