Poezija Zeljka Grahovca je iskrena, snazna, i precizna, i u njoj se razotkriva piscev odnos prema jeziku i prema vlastitom bicu. U „Raspunjenosti“ se reflektuje unutrasnja potreba za redukcijom, na planu izraza, i uopste sazimanja cjelokupnog stvaralastva Zeljka Grahovca, te su tako pred nama stihovi koji predstavljaju zavrsnicu potrage za mracnim izvorima sebstva. Grahovac istrazuje vlastite proturjecne osjecaje i pise cikluse posvecene sjecanjima, ljubavi, i smrti – pokazujuci nam tako zagonetnu ljepotu, ali i iskrenost poezije. Ivana Golijanin o knjizi „Raspunjenosti“
