U knjizevnom opusu velikog Bore Stankovica svoje mesto nasle su i tri drame: Kostana, njegovo najpoznatije scensko delo, jedno od najcesce izvodjenih i najgledanijih u Srbiji; Tasana, nastala dramatizacijom pripovetke Paraputa, izgubljena u Velikom ratu, dovrsena po secanjima i sacuvanim objavljenim odlomcima u casopisima tek 1927. godine, i Jovca, njegovo najmanje poznato scensko delo, nastalo dramatizacijom istoimene pripovetke. Kao i u svojim pripovetkama i romanima, Stankovic narativni svet svojih drama plete oko tema neostvarenih ljubavi, ceznje za prohujalom mladoscu, zelje za dinamicnim i slobodnim zivotom, i pri tom, sve licne i porodicne drame svojih, tragicnim sudbinama ophrvanih junaka, zbog neumoljivog mehanizma patrijarhalnog drustvenog poretka, uvek smesta daleko od ociju sveta, iza visoko podignutih ograda njihovih carsijskih domova.

U knjizevnom opusu velikog Bore Stankovica svoje mesto nasle su i tri drame: Kostana, njegovo najpoznatije scensko delo, jedno od najcesce izvodjenih i najgledanijih u Srbiji; Tasana, nastala dramatizacijom pripovetke Paraputa, izgubljena u Velikom ratu, dovrsena po secanjima i sacuvanim objavljenim odlomcima u casopisima tek 1927. godine, i Jovca, njegovo najmanje poznato scensko delo, nastalo dramatizacijom istoimene pripovetke. Kao i u svojim pripovetkama i romanima, Stankovic narativni svet svojih drama plete oko tema neostvarenih ljubavi, ceznje za prohujalom mladoscu, zelje za dinamicnim i slobodnim zivotom, i pri tom, sve licne i porodicne drame svojih, tragicnim sudbinama ophrvanih junaka, zbog neumoljivog mehanizma patrijarhalnog drustvenog poretka, uvek smesta daleko od ociju sveta, iza visoko podignutih ograda njihovih carsijskih domova.

U knjizevnom opusu velikog Bore Stankovica svoje mesto nasle su i tri drame: Kostana, njegovo najpoznatije scensko delo, jedno od najcesce izvodjenih i najgledanijih u Srbiji; Tasana, nastala dramatizacijom pripovetke Paraputa, izgubljena u Velikom ratu, dovrsena po secanjima i sacuvanim objavljenim odlomcima u casopisima tek 1927. godine, i Jovca, njegovo najmanje poznato scensko delo, nastalo dramatizacijom istoimene pripovetke. Kao i u svojim pripovetkama i romanima, Stankovic narativni svet svojih drama plete oko tema neostvarenih ljubavi, ceznje za prohujalom mladoscu, zelje za dinamicnim i slobodnim zivotom, i pri tom, sve licne i porodicne drame svojih, tragicnim sudbinama ophrvanih junaka, zbog neumoljivog mehanizma patrijarhalnog drustvenog poretka, uvek smesta daleko od ociju sveta, iza visoko podignutih ograda njihovih carsijskih domova.