İnsanlığın en eski hikâyelerinden biri, hukuk ile iktidarın hikâyesidir. Bu iki kavram, tarih boyunca kâh kol kola yürümüş, kâh birbirinin boğazına sarılmış, kâh aynı kılıcın iki kenarı olmuştur. Hukukun olmadığı yerde ik-tidar zorbalığa, iktidarın olmadığı yerde hukuk yalnızca güzel bir temenni olarak kalır; iktidar hukuku üretir, ama hukuk da iktidarı sınırlamak için doğmuştur. Bu paradoks, Hammurabi''nin dikilitaşına kazınan ilk yasa-lardan günümüzün anayasa mahkemelerine kadar de-ğişmemiştir. Yasa koyan da, yasayı uygulayan da, yasayı yorumlayan da nihayetinde insandır — ve insan, hem hukukun kaynağı hem de onun en büyük tehdididir.Mahkeme salonu, bu ezelî düellonun sahnesidir. Burada bir tarafta — yani sanık kürsüsünde — çoğu zaman bir birey, bir vicdan, bir düşünce, bir ses durur. Karşı taraf-ta ise — yani yargıç kürsüsünde — yalnızca bir hâkim değil, çoğu zaman bütün bir devlet aklı, bütün bir hukukî mimari, bütün bir tarihsel öfke ya da intikam oturur. Bazen bu sahnede iktidar, hukukun kürsüsüne oturur ve onu kendi ideolojisinin sözcüsü yapar; bazen de hukuk, iktidarın diktatörlüğüne karşı ayağa kalkar ve onu kendi standartlarına çağırır. Bu iki olasılık arasındaki gerilim, kitabın her sayfasında nefes alır.Elinizdeki bu çalışma, Kitap, insanlık tarihinin en çarpıcı 46 yargılamasını hukuki, siyasi ve felsefi boyutlarıyla ele alıyor. MÖ 399''da Atina''da Sokrates''in baldıran zehriyle biten duruşmasından günümüze uzanan bu davalar, tek bir ortak paydada buluşuyor: iktidarın hukuku araçsallaştırması ya da hukukun iktidara karşı direnişi. Eser, Jeanne d''Arc''tan Dreyfus''a, Nürnberg''den Mandela''ya, Yassıada''dan Seyit Rıza''ya uzanan geniş bir coğrafya ve zaman diliminde; her davayı tarihsel bağlamı, hukuki analizi ve karşılaştırmalı perspektifiyle derinlemesine inceliyor.

İnsanlığın en eski hikâyelerinden biri, hukuk ile iktidarın hikâyesidir. Bu iki kavram, tarih boyunca kâh kol kola yürümüş, kâh birbirinin boğazına sarılmış, kâh aynı kılıcın iki kenarı olmuştur. Hukukun olmadığı yerde ik-tidar zorbalığa, iktidarın olmadığı yerde hukuk yalnızca güzel bir temenni olarak kalır; iktidar hukuku üretir, ama hukuk da iktidarı sınırlamak için doğmuştur. Bu paradoks, Hammurabi''nin dikilitaşına kazınan ilk yasa-lardan günümüzün anayasa mahkemelerine kadar de-ğişmemiştir. Yasa koyan da, yasayı uygulayan da, yasayı yorumlayan da nihayetinde insandır — ve insan, hem hukukun kaynağı hem de onun en büyük tehdididir.Mahkeme salonu, bu ezelî düellonun sahnesidir. Burada bir tarafta — yani sanık kürsüsünde — çoğu zaman bir birey, bir vicdan, bir düşünce, bir ses durur. Karşı taraf-ta ise — yani yargıç kürsüsünde — yalnızca bir hâkim değil, çoğu zaman bütün bir devlet aklı, bütün bir hukukî mimari, bütün bir tarihsel öfke ya da intikam oturur. Bazen bu sahnede iktidar, hukukun kürsüsüne oturur ve onu kendi ideolojisinin sözcüsü yapar; bazen de hukuk, iktidarın diktatörlüğüne karşı ayağa kalkar ve onu kendi standartlarına çağırır. Bu iki olasılık arasındaki gerilim, kitabın her sayfasında nefes alır.Elinizdeki bu çalışma, Kitap, insanlık tarihinin en çarpıcı 46 yargılamasını hukuki, siyasi ve felsefi boyutlarıyla ele alıyor. MÖ 399''da Atina''da Sokrates''in baldıran zehriyle biten duruşmasından günümüze uzanan bu davalar, tek bir ortak paydada buluşuyor: iktidarın hukuku araçsallaştırması ya da hukukun iktidara karşı direnişi. Eser, Jeanne d''Arc''tan Dreyfus''a, Nürnberg''den Mandela''ya, Yassıada''dan Seyit Rıza''ya uzanan geniş bir coğrafya ve zaman diliminde; her davayı tarihsel bağlamı, hukuki analizi ve karşılaştırmalı perspektifiyle derinlemesine inceliyor.

İnsanlığın en eski hikâyelerinden biri, hukuk ile iktidarın hikâyesidir. Bu iki kavram, tarih boyunca kâh kol kola yürümüş, kâh birbirinin boğazına sarılmış, kâh aynı kılıcın iki kenarı olmuştur. Hukukun olmadığı yerde ik-tidar zorbalığa, iktidarın olmadığı yerde hukuk yalnızca güzel bir temenni olarak kalır; iktidar hukuku üretir, ama hukuk da iktidarı sınırlamak için doğmuştur. Bu paradoks, Hammurabi''nin dikilitaşına kazınan ilk yasa-lardan günümüzün anayasa mahkemelerine kadar de-ğişmemiştir. Yasa koyan da, yasayı uygulayan da, yasayı yorumlayan da nihayetinde insandır — ve insan, hem hukukun kaynağı hem de onun en büyük tehdididir.Mahkeme salonu, bu ezelî düellonun sahnesidir. Burada bir tarafta — yani sanık kürsüsünde — çoğu zaman bir birey, bir vicdan, bir düşünce, bir ses durur. Karşı taraf-ta ise — yani yargıç kürsüsünde — yalnızca bir hâkim değil, çoğu zaman bütün bir devlet aklı, bütün bir hukukî mimari, bütün bir tarihsel öfke ya da intikam oturur. Bazen bu sahnede iktidar, hukukun kürsüsüne oturur ve onu kendi ideolojisinin sözcüsü yapar; bazen de hukuk, iktidarın diktatörlüğüne karşı ayağa kalkar ve onu kendi standartlarına çağırır. Bu iki olasılık arasındaki gerilim, kitabın her sayfasında nefes alır.Elinizdeki bu çalışma, Kitap, insanlık tarihinin en çarpıcı 46 yargılamasını hukuki, siyasi ve felsefi boyutlarıyla ele alıyor. MÖ 399''da Atina''da Sokrates''in baldıran zehriyle biten duruşmasından günümüze uzanan bu davalar, tek bir ortak paydada buluşuyor: iktidarın hukuku araçsallaştırması ya da hukukun iktidara karşı direnişi. Eser, Jeanne d''Arc''tan Dreyfus''a, Nürnberg''den Mandela''ya, Yassıada''dan Seyit Rıza''ya uzanan geniş bir coğrafya ve zaman diliminde; her davayı tarihsel bağlamı, hukuki analizi ve karşılaştırmalı perspektifiyle derinlemesine inceliyor.