"Spreken is zilver, zwijgen is goud." Het spreekwoord krijgt in dit onderzoek een geheel nieuwe betekenis. In het postdramatische theater is een verzet tegen het logocentrisch paradigma zichtbaar; het verkiest presentatie boven representatie. Vanuit theaterwetenschappelijk en filosofisch oogpunt wordt het getuigenschap als nieuw model voor de relatie tussen kunstenaar, kunstwerk en toeschouwer onderzocht. De vertaling van Giorgio Agambens getuigentheorie naar het theater van Romeo Castellucci toont hoe de podiumkunsten met de fysieke realiteit van de performance en de mentale realiteit van de toeschouwer spelen. Op inzichtelijke wijze worden de mogelijkheid en de ethiek van de taal en het zwijgen opnieuw gedefinieerd. Het werk van Kris Verdonck maakt de figuur als locus van de stilte zichtbaar in de schemerzone tussen mens en machine en in het verlengde daarvan - bij Castellucci - tussen mens en dier. Dit onderzoek biedt ideologische fundamenten aan een pleidooi voor stilte.
