Tres mulleres coinciden na sala de espera de Urxencias do CHUS de Compostela unha madrugada calquera. Este imprevisto azar vai ter consecuencias impensadas en cada unha delas. Son veteranas de moitas guerras psiquicas, e levan sufrido agresions fisicas, sociais e farmacoloxicas. Con todo, non se consideran vitimas, cousas pasivas que se deixan facer e desfacer, e pelexan acotio para chegaren a ser quen queren. Son superviventes. Neste tempo de crise enquistada -unha era marcada polas ditaduras produtivas, consumistas, toxico-pornograficas e tamen pola das redes sociais-, a demolicion dos prototipos de xenero e a construcion da propia identidade sexual e afectiva son cavorcos que poucos se atreven a ollar ate o seu fondo. Mais a vida e un exercicio de funambulismo, mesmo que non nos decatemos. Andamos sempre en precario equilibrio riba dun cabo moi estreito, ao bordo da caida libre no baleiro. E cando miras moito tempo ao abismo, o abismo tamen mira dentro de ti. Chamademe Xanax!
