Tayfun Cavusoglu – författare

Bizi Beysehir'den Konya'ya goturen kamyon, Barsakderesi dedikleri bir bogazda sakatlandA . Sofor ve muavini motor kapaklarA nA actA lar. OturduklarA minderi kaldA rA p onun altA ndan cA kardA klarA bir suru alet ve edevatA ortaya doktuler. Ondan sonra saatlerce suren bir tamir basladA . Bazan her ikisi makinenin altA na surunup arka ustu yatA yorlar ve elleriyle motorun alt kA smA nA kurcalA yorlar, bazan da biri sofor mahallinde gaza basA yor ve motoru isletiyor ve digeri bu esnada porselen baslA klA birtakA m memeleri yerlerinden oynatA yordu. Ikindi gunesi altA nda kamyonun musamba kaplA karoseri tahammul edilemeyecek bir hal almA stA . Yolcular birer birer atlayA p dagA ldA lar. Bir kA smA merakla soforu seyrediyor ve o dinlenmek icin motorden biraz basA nA kaldA rA p duracak olsa: -Bitti mi?- diye heyecanla soruyordu. Daha az meraklA birkac yolcu ile ben ve arkadasA m bogazA n garp tarafA na, golge bir yere dogru yuruduk ve birer tasA n ustune oturup beklemeye ve etrafA mA za bakA nmaya basladA k. Kamyonun durdugu yerin biraz ilerisinde, yolun kenarA nda iki cadA r ve bunlarA n etrafA nda birkac kazma kurek ile bir el arabasA vardA . Daha uzakta ise tas kA rmakla ve kum tasA makla mesgul bir miktar yol amelesi goruluyordu.